Haydi Cameron

Ze straalt als ze over haar werk vertelt. Het doet haar iets wanneer ze merkt dat het bij mensen binnenkomt. Het is voor veelzijdig kunstenares Haydi Cameron (Paramaribo) heel belangrijk om in vrijheid te kunnen werken. Ze hoopt met haar kunst de wereld een beetje mooier te maken. Geen enkel materiaal is haar vreemd. Ze gebruikt zowel metaal, glas, maar ook hout, veren en andere bijzondere dingen uit de natuur. Haar objecten zijn origineel en vertellen een verhaal. Ginny Goedkoop en Nathalie van Eck spreken Haydi Cameron in haar atelier aan de Van Heutszstraat in Den Haag.

Als je een dag of nacht in een museum mocht doorbrengen welk museum zou dat dan zijn?
Het Kröller-Müller Museum. Al vanaf de eerste keer dat ik daar kwam vond ik het mooi. De combinatie van kunst en natuur, zowel beelden binnen als buiten. Voor elk werk is er genoeg ruimte. Je kan er rustig naar kijken en er omheen lopen. De ruimte, maar zeker ook de omgeving geven je lucht. Is het je te druk binnen, kun je naar de beeldentuin om van de kunst en de bomen te genieten. Ik zie het al voor me… wakker worden tussen de kunst en tegelijkertijd de zon op zien komen boven het bos.

Heb jezelf een werk gemaakt dat je absolute favoriet is?
Ja, zeker. Een van mijn favoriete werken is een spinvormig object. Ik houd van het fijne, van de beweging in het werk, alsof het zo zou kunnen weglopen. Elke keer als ik ernaar kijk, geniet ik er weer van.

Wanneer ben je begonnen en hoe heeft zich dat ontwikkeld?
Creativiteit vormt een rode draad in mijn leven. Als kind was ik al heel handig. Ik maakte wat ik zag. Of het nou een autootje was, een vlieger of een tafelvoetbal, op de een of andere manier kreeg ik het voor elkaar. Tot groot plezier van de buurtkinderen die er graag mee kwamen spelen, in ruil voor een cent of iets anders. Met die paar centjes spaarde ik onder andere voor een echte leren voetbal.

Jaren later begon ik te schilderen. Een goede vriend deed me een schildersezel en verf cadeau. Ik had er heel veel plezier in om met kleuren bezig te zijn. Kleur, vorm en beweging, dat boeiden me. Ik had dagen dat ik tot diep in de nacht doorwerkte. Toen mijn vader mijn schilderijen zag zei hij: ‘Daar zou je van kunnen leven!’ Naast het schilderen was ik nog altijd handig. Zag ik een mooie bijzet tafel of een leuk kastje in een dure, exclusieve meubelzaak, dan keek ik goed, en maakte mijn versie ervan.

Al die dingen deed ik naast mijn baan. In 2012 nam ik een sabbatical. In die tijd was ik niet eens zo met kunst bezig, maar de kunst blijkbaar zonder dat ik het wist met mij. Toen ik thuis kwam vielen de puzzelstukjes in elkaar. Al gauw was de huiskamer omgebouwd tot atelier en woonruimte tegelijk. Het schilderen maakte plaats voor meer drie dimensionale objecten. En objecten vragen ruimte…

Ook nu profiteer ik van mijn handigheid. Behalve het maken van de objecten, vind ik het ook belangrijk deze mooi te exposeren. Ik vind het dan ook heerlijk zelf een tentoonstelling in te richten, met de achtergrond te spelen, mijn eigen sokkels te maken. De werken moeten tot hun recht komen. Ik voel precies wat daarvoor nodig is.

Gelukkig kwam ik via via in contact met Kunstpost. Ik ben dan ook reuze blij met mijn atelier in de Van Heutszstraat waar ik in alle rust kan werken.

Ben je autodidact of heb je via opleiding, cursussen, workshops etc. je weg gevonden?
Ja, ik ben autodidact.

Wie of wat inspireert je en waarom?
Er is heel wat dat mij inspireert. Ik houd van oude dingen, voorwerpen waar de tijd zijn sporen op heeft achtergelaten, attributen die een verhaal vertellen. Ook de natuur kan mij enorm inspireren. Een prachtig gekleurde zonsopkomst, de vormen van bomen, planten, de zee. De geuren, geluiden en het gevoel dat de natuur bij mij oproept op dat moment. Ook tijdens mijn reizen doe ik inspiratie op. Ik ben gefascineerd door de manier waarop mensen het land bewerken, of door attributen die gebruikt worden bij bepaalde ceremonies. Ik ben benieuwd naar de symboliek ervan, de verhalen erachter.

Er zijn zeker ook andere kunstenaars die mij inspireren. Een ervan is de Surinaamse kunstenaar Marcel Pinas. De manier waarop hij zijn kunst gebruikt om zijn gemeenschap bewust te maken van hun omgeving en hun geschiedenis vind ik bijzonder. Hoe hij elementen uit zijn cultuur verwerkt in zijn kunst, spreekt me aan.

Echt, er is zo veel moois, het leven op zich is al een enorme bron van inspiratie. Het is maar net hoe je ernaar kijkt!

Wilt u meer weten ga naar  haydicameron.com