wai tang aan het werk lookatie364 kunstpost den haag kunst galerie

Wai Tang

Wai Tang heeft plafond in het halletje van LOOkatie vakkundig opgeknapt

Als je in het halletje van LOOkatie staat, dan moet je eens even naar boven kijken. En verwonder je dan over het plafond. Want dat heeft Wai Tang vakkundig opgeknapt. En zo mooi wordt het plafond in de galerie straks ook, belooft hij. “Geleidelijk aan, want het is nog een heel karwei.”

Het is een mooi voorbeeld van hoe je met weinig iets heel wat kan laten lijken, dat plafond in het halletje. Misschien een idee om het thuis ook eens te proberen. Over alle gaten en scheuren spande Wai Tang breed plakband en schilderde alles een paar keer over met muurverf. “Eenmaal droog wordt dat een strak plafond dat eruit ziet alsof alle oneffenheden zijn gevuld en geschuurd,” garandeert hij. Al ontkomt hij er niet aan om sommige plekken echt met muurvuller te fatsoeneren, wijst hij naar enkele fikse gaten.

Bovenjehoofdwerk

Er zijn wel meer van dat soort plekken, laat hij zien. Dus het zal wel even duren voordat de bezoekers van LOOkatie op om het even welke plek naar boven kunnen wijzen en met bewondering in hun stem kunnen zeggen: “Wat een mooi plafond!” Al was het alleen maar omdat hij al het werk in z’n eentje moet dowai tang aan het werk lookatie364 kunstpost den haag kunst galerieen en het allemaal bovenjehoofdwerk is. “Elke dag een stukje totdat het werk helemaal is gedaan.”

Onaf

Laat het zoals het is, adviseren sommige gebruikers hem wel eens. Bij LOOkatie draait het vooral om de kunst en zo’n plek mag dan best wat artistiek onaf ogen, vinden ze. Niet bij Wai Tang wanneer het om een ruimte gaat waar iedereen komt: “Die hoort er netjes uit te zien.” En in zo’n ruimte worden bijvoorbeeld ook geen fietsen gerepareerd, zegt hij er meteen bij. “Het gaat er meteen als een werkplaats uitzien.”

Puinhoop

Voor Wai Tang is het werk aan LOOkatie voorlopig niet gedaan. “De vorige gebruiker liet het pand als een puinhoop achter.” Mooi dat klussen zijn hobby is. Alleen jammer dat ik wat ver woon, vindt hij: “Ik woon in het Laakkwartier. Met het openbare vervoer doe ik er ongeveer een half uur, hooguit drie kwartier over om hier te komen.” Het is goed te doen, zegt hij. En hij hoeft de reis alleen op dinsdag en donderdag te maken. Anders kom ik de hele dag hier als het op loopafstand is.

Vacaturebank

Via de vacaturebank van vrijwilligersorganisatie Den Haag Doet is Wai Tang bij LOOkatie terecht gekomen. Daar ging dit verhaal aan vooraf: “Ik was IT’er bij Defensie. Zo’n vijf jaar geleden werd daar enorm bezuinigd. Meer dan tienduizend mensen moesten eruit. Op mijn afdeling moesten vijftig van de negentig mensen weg. Plus dat die afdeling naar Amersfoort werd verplaatst. Maar ik had geen zin om elke dag op en neer te gaan.”

Regeling

“Toen kwam er een vertrekregeling en daar kon ik vanwege mijn leeftijd gebruik van maken,” vertelt Wai Tang. Geen gedoe meer en hij kon op z’n gemak naar ander werk zoeken; met de garantie van een inkomen via de regeling wanneer die andere betrekking er niet zou zijn. “Het eerste vrije jaar was leuk, maar daarna wil je wel weer wat doen. Thuis ben je op een gegeven moment wel klaar. Ik heb weliswaar een tuin, maar hoe vaak kun je daar wat in doen? Op een gegeven moment moet je wachten tot er weer eens iets is gegroeid.”

Taal

Wai Tang komt uit Hongkong. “Mijn vader kwam als zeeman naar Nederland en is hier gebleven. Kennissen hielpen hem aan een verblijfsvergunning en een vaste baan.” Dat is de reden dat () met elf jaar ook naar Nederland moest en de taal van hier moest leren. “Dat was wel even wennen. Ik spreek overigens nog steeds Kantonees. Dat is mijn moedertaal; die vergeet je niet. Mijn kinderen spreken het ook; die leren een taal snel. En omdat de familie in Hongkong woont, is het ook handig als je die taal kent. Anders verwatert het contact helemaal.”

Jean Quist
Author: Jean Quist